Zeldzame stemmen uit Iran: 'Ik zie nergens blijdschap'

In dit artikel:

"Het is hier echt een slagveld." Met die woorden beginnen enkele spraakberichten die Nieuwsuur deze week ontving van mensen in Iran. Door een grotendeels plat internet zijn rechtstreeks contact en onafhankelijke verslaggeving moeilijk; via tussenpersonen kwamen toch berichten binnen van Iraniërs, vaak anoniem uit angst voor represailles.

De berichten schetsen een land in emotionele tweestrijd sinds de aanvallen van Israël en de Verenigde Staten en het nieuws dat opperste leider Ali Khamenei is uitgeschakeld. Op verschillende plekken juichten en vierden mensen de dood van Khamenei; volgens enkelen geeft dat hoop en nieuwe energie, en zijn straatvieringen en felicitaties gefilmd en gedeeld via sociale media. Tegelijkertijd zendt de staatsmedia beelden van rouw uit: begrafenissen en verdriet, onder andere na een aanval op een meisjesschool in Minab.

Naast vreugde en rouw domineren angst en uitputting. Journalisten en inwoners melden zware bombardementen, beschadigde gebouwen en doden op straat; een restaurant werd getroffen en er lag een lichaam tussen puin. Veel Iraniërs proberen te vluchten — vooral uit Teheran — terwijl dagelijkse leven en communicatie verstoord zijn. Een journalist waarschuwt dat de huidige oorlog veel ernstiger voelt dan eerdere, kortere conflicten en hoopt op een snel einde.

Voor velen blijft de toekomst onzeker. Sommigen hopen dat buitenlandse inmenging het regime zal omverwerpen en dromen van een vrij Iran; anderen vrezen dat er uiteindelijk niets verandert. De verzamelde berichten geven een genuanceerd beeld: euforie bij sommige groepen, diepe rouw en brede bezorgdheid bij anderen, en overal de realiteit van bombardementen en een samenleving die worstelt met onveiligheid en communicatie-uitval.