Stemmen uit Iran: "Iran moet bevrijd worden: bang maar blij dat er iets gebeurt"
In dit artikel:
De recente luchtaanvallen van de Verenigde Staten en Israël op doelen in Iran — gevolgd door Iraanse vergeldingsacties op Israël en op Amerikaanse bases in de Golfregio — hebben de spanningen in het Midden-Oosten naar een nieuw hoogtepunt gebracht. Vanuit Iran zelf druppelen emotionele berichten binnen: in Isfahan, een van de getroffen steden, meldden bewoners vroeg op de ochtend en opnieuw rond de middag explosies. Door een internetblokkade konden sommigen maar kort online; ze spreken over angst, chaos en hamstergedrag (zoals het zoeken naar benzine).
Tegelijk zijn reacties verdeeld. Sommige Iraniërs ervaren de aanvallen als een onverwachte klap, anderen zien er een kans in om het regime aan te vallen: “We willen dat ze aanvallen, zelfs als we gedood worden. Iran moet bevrijd worden,” schrijft een inwoner. Een student verwoordde het dramatisch: “Als we sterven, zeg dat de dictator ons gedood heeft.”
Vanuit de diaspora horen familieleden angst en onzekerheid. Ali Tahmaseb, tandarts met dubbele Belgische‑Iraanse nationaliteit, meldt dat in Teheran vooral overheidsgebouwen zijn geraakt en dat zijn moeder en zus vastzitten bij familie in Iran. Hij omschrijft de bevolking als bang maar ook opgelucht dat er iets gebeurt; zelf is hij sceptisch en twijfelt eraan dat bombardementen zonder de uitschakeling van de Revolutionaire Garde echt verbetering voor burgers zullen brengen. Voor hem draait het conflict vooral om macht en controle.
Politieke actoren spelen ook hun rol. Reza Pahlavi, zoon van de laatste sjah, riep op om te streven naar een Iran na de ayatollahs. Iraanse advocate Jasmine Malekzadem, die al jaren in België woont, waarschuwt dat het nog te vroeg is om in te schatten wat dit voor democratische hervormingen betekent. Ze wijst erop dat in de recente onderhandelingen tussen Washington en Teheran de rechten van gewone Iraniërs nauwelijks aan bod zijn geweest — iets wat zij cynisch noemt.
Kortom: de militaire escalatie voedt zowel angst als hoop onder Iraniërs, maar onduidelijkheid blijft over wie uiteindelijk beter wordt van de aanvallen en of dit zal leiden tot daadwerkelijke politieke verandering binnen Iran.