Macht, controle en dwang is ook onwenselijk als ze van de overheid komt

In dit artikel:

Een moeder beschrijft hoe zij tijdens haar relatie met haar ex-partner werd blootgesteld aan dwang, controle en vermoedelijk geweld. Bij een consultatiebureau zag een arts een blauwe plek bij hun baby, maar uit angst voor haar ex verborg de moeder wat er werkelijk speelde. Hoewel zij hoopte dat iemand zou ingrijpen, gebeurde dat niet.

Na haar vertrek bleef de angst bestaan. Haar ex dreigde herhaaldelijk dat zij hun kind zou kwijtraken. Volgens de auteur namen ook jeugdbeschermers, rechters en omgangshuizen die angst impliciet over door haar gedrag en opvoedvaardigheden voortdurend te beoordelen en haar omgangsregelingen op te leggen. Daardoor moest zij haar kind blijven blootstellen aan een man voor wie zij vreesde.

De auteur stelt dat geweld na een scheiding niet automatisch stopt, maar kan voortduren via controle, juridische procedures en andere vormen van machtsuitoefening. Slachtoffers krijgen volgens haar van hulpverleners, politie en justitie vaak te horen dat zij zich anders moeten gedragen en vooral moeten meewerken. Dat versterkt de victimblaming die zij al van hun mishandelaar kennen.

Tegen die achtergrond is zij kritisch over overheidsinitiatieven, zoals een methode waarmee kappers huiselijk en seksueel geweld leren signaleren. Hoewel zo’n gesprek nuttig kan zijn, vreest zij dat slachtoffers daardoor opnieuw het gevoel krijgen voortdurend gecontroleerd te worden. Volgens haar moet de eerste stap naar veiligheid zijn dat plegers consequent worden begrensd en dat slachtoffers serieus worden genomen. Zij weten vaak zelf het beste wat nodig is om zichzelf en hun kinderen te beschermen. De auteur pleit daarom voor hulpverlening die naast slachtoffers staat en vraagt wat zij nodig hebben, in plaats van nieuwe dwang op te leggen.