Burgemeester Mark Boumans (VVD) werd met dood bedreigd om azc. 'Je probeert je werk goed te doen, en dan krijg je dit'
In dit artikel:
In de aanloop naar de gemeenteraadsverkiezingen lopen discussies over asielopvang in Doetinchem en Haaksbergen zo hoog op dat ze leiden tot intimidatie, bedreigingen en zelfs fysieke aanval. Op 25 september 2025 vergaderde de gemeenteraad van Doetinchem achter gesloten deuren over een tijdelijk azc; honderden demonstranten verzamelden zich buiten, er werden vuurwerkbommen gegooid, de ingang van het stadhuis in brand gezet en de Mobiele Eenheid ruimde het plein. Burgemeester Mark Boumans spreekt van een surrealistische ervaring: raadsleden moesten oefenen hoe het gebouw te verlaten bij een bestorming. Verschillende raadsleden voelden zich zo bedreigd dat ze besloten te stoppen, en Boumans zelf ontving ernstige doodsbedreigingen waardoor ook zijn gezin niet meer veilig kon verblijven.
Het plan in Doetinchem betreft de tijdelijke huisvesting van ongeveer honderd mensen in een oud kantoorpand en vloeit voort uit de Spreidingswet, die gemeenten verplicht opvang te regelen. Boumans benadrukt dat het systeem faalt als alle gemeenten weigeren, maar erkent dat rationele argumenten niet altijd de angst en onvrede bij inwoners wegnemen.
In Haaksbergen leidde de aanwijzing van een afgelegen weiland als azc-locatie ook tot grote verontwaardiging. Burgemeester Gerard van den Hengel riep inwoners via lokale media op te stoppen met online en offline haat—een wethouder zou zo heftig zijn bejegend dat Van den Hengel zelf publiekelijk zijn gezicht liet zien. Uiteindelijk werd het plan bevroren; de gemeente houdt op verkiezingsdag een referendum waarin bewoners via vier gerichte vragen hun voorkeur kunnen geven over de inrichting en locatie (grote versus meerdere kleine locaties, drukke of rustige omgeving, al dan niet op toekomstig woningbouwterrein). De burgemeester erkent dat tegenstanders teleurgesteld kunnen worden door de vraagstelling, maar hoopt toch waardevolle informatie te krijgen.
Beide burgemeesters illustreren de spagaat van lokaal bestuur: de plicht om Haags beleid uit te voeren terwijl je als volksvertegenwoordiger midden in een vaak vijandige gemeenschap staat. Ze nemen praktische maatregelen (gesloten vergaderingen, oefeningen, politie-inzet, publieke oproepen tot kalmte) maar wijzen vooral naar Den Haag: alleen samenhangend migratie- en opvangbeleid dat instroom en procedures daadwerkelijk beperkt, kan de druk op gemeenten verlichten. Als dat lukt, verwachten zij dat asiel minder dominant wordt in lokale verkiezingen.